اين هم تصاويري از پشت صحنه ي برنامه هاي من:

برنامه شونشيني

برنامه شونشيني

گزارش ورزشي

گزارش ورزشي

برنامه راديويي گنجينه خليج فارس

ژاله صادقيان و من

سيد مرتضي حسيني و من

برنامه راديويي نمايش هفته

برنامه راديويي نمايش هفته:عباس جوادي و من

برنامه مرزپرگهر شبكه جام جم

گزارش ورزشي

اديت آنالوگ راديويي

اول شهريور به محض ورود به ايران خبر درگذشت "مهين شهابي"بانوي هنرمند ايراني را شنيدم .

بي درنگ پرده هايي از هنر نمايي او در مجموعه ي "آينه" از ذهنم گذشت.شبهايي كه صفحات دفتر كودكيمان با تماشاي هنرنمايي شهابي ها پر ميشد و ورق ميخورد.

احتمالا همانند عادت ديرينه اي كه همه ي ما داريم شما هم بعد از شنيدن فوت اين بانوي هنرمند قدري كنجكاو شديد كه از زندگاني او بيشتر بدانيد .چرا كه ما مردگان را بيش از زندگان دوست داريم وحرمت ميكنيم!

اين توضيح را در مورد زندگي اين هنرمند فقيد شايد خوانده باشيد:

"مهین نیک طبع مشهور به مهین شهابی در سال 1315 در شهر تهران به دنیا آمد

پدرش نظامی بود و همسرش نویسنده، شاعر و آهنگساز. وی برای اولین بار در دوره دبیرستان چند نمایش را به شکل آماتور بازی کرد.

بعد از ازدواج به گروه اسکویی‌ها پیوست و سپس به استخدام وزارت فرهنگ و هنر درآمد و همزمان در تئاتر سنگلج به ایفای نقش ‌پرداخت.

شهابی، دوره بازیگری را سال 1339 در هنرکده آناهیتا گذراند و فعالیت خود در رادیو را از سال 1337 آغاز کرد و شروع فعالیتش در تلویزیون نیز در سال 1339است.

فعالیت در سینما را با بازی در فیلم «ماجرای جنگل» در سال 1339 آغاز کرد و حضور در فیلم گاو نیز از جمله تجربیات موفق سینمایی او به شمار می‌آید.

مجموعه تلویزیونی آینه یکی از محبوب‌ترین سریال‌های دهه 60 سیما است که با حضور مهین شهابی ساخته شد و ترانه مادری از آخرین کارهای وی به حساب می‌آید. او بازنشسته وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بود.

مهین شهابی اردیبهشت سال 1389 به علت سکته مغزی به حالت کما در بیمارستان بستری شد و اول شهریور همان سال دار فانی را وداع گفت."

مطلب بالا در اكثر سايتها بي آنكه واوي از قلم بيافتد آمده.

اما بر خلاف آنچه اكثر سايتهاي معتبر وغير معتبر درباره ي زندگي آن مرحومه نوشته اند،زنده ياد متولد شهر بوشهر بودند نه تهران وسال 1312 ونه 1315 البته به شهادت سجل.اين هم مدرك:

البته من هم كاملا اتفاقي متوجه شدم.ازهمين عكس.

يكي از خاطره انگيزترين لحظات سفرم بازديد از موزه ي لوور پاريس بود.

ساعت 9 صبح وارد شديم وساعت 6 عصر از موزه بيرون آمديم با اينحال بيش از نيمي از موزه را تماشا نكرديم.

قبل از هر جا بي تفاوت به نقشه ي راهنماي موزه خودمان را به قسمت "ايران"  رسانديم. بغضي مرموز گلوي من وهمراهانم را بدرد مياورد ولي به روي هم نمي آورديم. فقط سكوت بود و تماشا...

ميدانستم اگر كلمه اي بزبان بياورم اشكم سرازير ميشود.

واي ...تخت جمشيد وسقف سوخته ي چوبي آن.بهانه ي خوبي بود براي آشكار كردن حالت درونم. پس آرام اشك ريختم.

به قسمت خليج فارس رسيديم. مشتاق بودم ببينم نام اين آبراهه ي پارسي كه مدعي كم ندارد با چه عنواني قيد شده وبا افتخار ديدم حك شده:golfe persique

و در ادامه سنگ نبشته هايي كه از تمدن ايلامي در شوش ، بيشابور ، مسجد سليمان و خارگ يافته شده بود.

من با دقت به صحبتهاي والديني كه براي فرزندانشان توضيح ميدادند گوش ميدادم.آلماني ، چيني ، فرانسوي ، آفريقايي ، ايتاليايي ، انگليسي و...هر چه كه توضيح آنها بود اما نام ايران با لهجه هاي مختلف در بين صحبتهاي آنها خودنمايي ميكرد:this is iranian history.

و تابلوي نيمه تمام اما شاهكار موناليزا"لبخند ژكوند"اثر داوينچي نابغه كه در قسمت تالار نقاشان ايتاليايي خودنمايي ميكرد.

لوور را با همه ي زيباييها و شگفتيهايش ترك كردم و دلخوش به اين بودم كه قسمتي از اين موزه ي حيرت انگيز، كشور عزيزم ايران را با تاريخ پر فرازش به ميليونها گردشگري كه از نقطه نقطه ي گيتي بتماشايش ميايند ، معرفي ميكند.

ارمنستان:معبد گارني

معبد گارنی (Garni Temple) در 32 کیلومتری جنوب شرقی ایروان واقع شده است . گارنی نام یکی از آثار باستانی در استان کوتایک( Kotayk ) ارمنستان ،  و همچنین نام روستای نزدیک این اثر است.ساختمان گارنی را بازمانده دوران مهرپرستی دانسته‌اند که برای نیایش خورشید و به عنوان مهرابه ساخته شده بود. مهرابه‌ها یعنی همان پرستشگاه‌های مهرپرستان، در سراسر غرب آسیا و همچنین قاره اروپا پراکنده اند. مهرپرستی یک دین باستانی ایرانی بود که از ایران به سوی غرب تا انگلستان نفوذ کرد. اکثر کلیساها و صومعه‌های ارمنستان بر روی بازمانده نیایشگاه‌های پیش از مسیحیت بنا شده است. تنها نیایشگاه غیرمسیحی بازمانده در ارمنستان نیایشگاه گارنی است. مهرابه گارنی در سال ۷۷ پس از زایش مسیح یعنی در دوره یونانی مآبی ساخته شده و تنها نیایشگاه یونانی مآب در ارمنستان امروزی است.

نيایشگاه گارنی در سال ۱۶۷۹ بر اثر زمین لرزه ویران گشت و در دهه ۷۰ بازسازی شد. دژ (قلعه) گارنی به احتمال زیاد جایگاه اصلی حکومت تیرداد در ارمنستان بوده است. این دژ بر روی یک سطح مثلثی شکل قرار گرفته است و به ‌وسیله دو دره تنگ عمیق در دو سو، محافظت می‌شود. بخش شمالی قلعه به‌ وسیله دیواری که از قطعه ‌های بزرگ سنگ بازالت ساخته شده است، احاطه می‌شود. در داخل قلعه خرابه ‌هایی از نیایشگاه میتراییسم، کاخ سلطنتی و یک کلیسا مانده است. سنگ نبشته‌ی یونانی در داخل دیوار قلعه نشان می‌دهد که این قلعه به‌دست تیرداد یکم در سال ۷۷ میلادی ساخته شده است. به نظر می‌رسد که طرح اصلی نیایشگاه از روی نیایشگاه ‌های یونانی-رومی ‌ساخته شده باشد. تزیینات و تندیس‌ های یونانی هم در نیایشگاه دینیایشگاه گارنی در سال ۱۶۷۹ بر اثر زمین لرزه ویران گشت و در دهه ۷۰ بازسازی شد. دژ (قلعه) گارنی به احتمال زیاد جایگاه اصلی حکومت تیرداد در ارمنستان بوده است. این دژ بر روی یک سطح مثلثی شکل قرار گرفته است و به ‌وسیله دو دره تنگ عمیق در دو سو، محافظت می‌شود. بخش شمالی قلعه به‌ وسیله دیواری که از قطعه ‌های بزرگ سنگ بازالت ساخته شده است، احاطه می‌شود. در داخل قلعه خرابه ‌هایی از نیایشگاه میتراییسم، کاخ سلطنتی و یک کلیسا مانده است. سنگ نبشته‌ی یونانی در داخل دیوار قلعه نشان می‌دهد که این قلعه به‌دست تیرداد یکم در سال ۷۷ میلادی ساخته شده است. به نظر می‌رسد که طرح اصلی نیایشگاه از روی نیایشگاه ‌های یونانی-رومی ‌ساخته شده باشد. تزیینات و تندیس‌ های یونانی هم در نيايشگاه ديده می‌شود .

در سال ۱۶۷۹ میلادی نیایشگاه بر اثر زلزله‌ی وحشتناکی ویران شد. خرابی‌ ها برای نخستین ‌بار بین سال‌های ۱۹۱۱ تا ۱۹۰۹ میلادی بازسازی شد. در سال ۱۹۳۰ میلادی، توجه ویژه‌ای به بازسازی آنجا شد. «معبد گارنی» برای نزدیک به ۳۰۰ سال خراب بود تا اینکه بین سال‌های ۱۹۷۴ تا ۱۹۶۸ میلادی بازسازی شد. در آن منطقه شمار زیادی چارچوب در و پنجره، سنگ ‌نبشته یا گچ بری بالای دیوار پیدا شد که آنها بی‌ گمان مربوط به بناهای تاریخی گوناگونی هستند.

مردم ارمنستان به اشتباه می‌اندیشند که نیایشگاه گارنی مربوط به زرتشتی‌ها است ولی به دلایل زیر این دیدگاه درست نیست: ۱- هیچ اثری از آتش، خاکستر و دودزدگی (سیاهی) دیوارها که نشانگر روشن شدن آتش در داخل معبد باشد پیدا نشده است. ۲ – فرم ساختمانی درپیوند با نیایشگاه‌های یونانی – رومی ‌است و در درون آن جایگاه قرار گرفتن مجسمه (بت) وجود دارد. «حمام گارنی» یک نمونه از معماری‌های شهرنشینی روزگار باستان است. آنجا شامل پنج بخش است: سالن ورودی ، اتاق رختکن، دو حمام و یک بخش گرم‌ خانه یا کوره است. ارزش آنجا به ‌ویژه به شوند(:به دلیل) سنگ فرش موزاییک‌ های سالن ورودی است که تاثیر گرفته از نقش ‌های استوره‌ای یونان است. پیرامون ناحیه گارنی یک مجموعه عالی از بناهای یادبود است که شامل کلیسا و «جنگل خسرو» است، که پس از معبد گارنی ساخته شدند. «جنگل خسرو» در سده‌ی چهارم میلادی (سال ۳۳۸ تا ۳۳۲ میلادی) به‌وسیله خسرو برای ایجاد یک جای مناسب برای شکار، گردش و مانور نظامی‌ ساخته شد.

آمستردام هلند:شهر دوچرخه ها

رودخانه اي زيبا كه از ميان شهر آمستردام ميگذرد.من و برديا.

برديا و مرد عنكبوتي:

ساختمانهاي زيباي هلند:

اين هم بعضي از عكسهاي من:

ايتاليا-رم-كلوزيوم

ايتاليا-بام فلورانس

فرانسه-برج ايفل

آلمان-كلن-كليساي دوم

المپیک ورزشی جوانان و نوجوانان در کشور سنگاپور در حال برگزاری است.

  

از کشور ما نیز در چند رشته ی ورزشی گروهی وانفرادی٬تیمها و ورزشکارانی حضور پیدا کرده اند.

اما از شهری که روزگاری نه چندان دور در باشگاه نیرومند٬به استادی زنده یاد "احمدپورصباغ" جوانانی برومند شهره ی شهر میشدند

 

 

ازشهری که زنده یاد امید نسترن و عبدالرضا ملاح زاده بازوبند پر افتخار کاپیتانی تیمهای ملی فوتبال نوجوانان و جوانان را بر بازو می بستند.

شهری که ابراهیم زاده ها٬شیروانی ها٬قوسی ها و ... بسیاری دیگر را به فوتبال ایران معرفی کرد.

شهری که در رشته هایی چون:قایقرانی٬دو و میدانی٬تکواندو و وزنه برداری بویژه در رده ی جوانان و نوجوانان همواره یکه تازی کرده

امروز اما از این کهن سامان ٬ورزشکاری در این المپیک حضور ندارد.یا ما در جا زده ایم یا دیگران پیشرفتی محیرالعقول داشته اند!

فرقی ندارد هر کدام که باشد جز حسرت و اندوه نصیبی به ما نمی رسد . تنها باید دل خوش کرد که زین پس باید فکری دگر اندیشید وطرحی نو ریخت و جور دیگر عمل کرد که جلو ضرر را هر جا گرفت منفعت است.

با خبر شدم دوست عزیزم "وحید یاستی" ورزشی نویس باسواد وخوش قلم کشور در این المپیک حضور دارد.

برای وحید عزیز آرزوی موفقیت میکنم و منتظر گزارشهای ناب و مصورش از این المپیک میمانم .

درود.چند صباحي بود كه از شهر و كشورم بدور بودم.بعد از سفر به ارمنستان جهت بررسي نحوه ي ادامه تحصيل در مقطع دكترا سفرهايي به يونان ٬ ايتاليا٬ فرانسه٬ آلمان و هلند داشتم.ره آورد اين سفر ۳۷ روزه را در قالب چند پست در معرض ديدگان مهربان دوستانم ميگذارم.

يونان:

یونان درجنوب اروپا واقع شده و آب و هوای مدیترانه ای با زمستانهای معتدل و تابستانهای  گرم و خشک از ویژگیهای این کشور است. عمده ترین  فرآورده کشاورزی، زیتون است که به خارج صادر می شود.  دریاهایی که یونان را احاطه کرده اند 70درصد ماهی مورد  نیاز مردم را تأمین می کنند. 25 درصد مردم یونان درآتن که  مرکز صنعتی محسوب می گردد سکونت دارند. توریسم در  این کشور بسیار گسترش یافته و درآمد فراوانی را نصیب دولت می کند.نام آتن از نام الهه آتنا گرفته شده است. شهر آتن، از شهرهای مهم تاریخی جهان باستان و مرکز دانش وفلسفه و ادب بود. تاریخ آتن را افسانه های بسیار فرو پوشانده است اما از قرن هفتم   ق – م وضع تاریخی آن روشن است.  

 

اکروپولیس آتن که در محل دهکده نئولتیک اولیه شهر شهر ساخته شده بود بهترین دژ طبیعی دنیای باستان به حساب می آمد. اکروپولیس تخته سنگ شیب داری که در آتن (پایتخت یونان) چشم اندازی را بوجود آورده است در 5 قرن قبل از میلاد توسط یک سیاستمدار آتنی ساخته شده است. برای رفتن به آکروپلیس باید مسیری را با اتوبوس یا تاکسی تا ورودی محل طی کنید و سپس پس از بالا رفتن از تعدادی پله از قسمت جنوبی بنا سردر ‌می‌آورید. از اینجا تما‌می ‌آتن زیر پایتان است و واقعا چشم انداز منحصر بفردی دارد که عکسهای یادگاری را دو صد چندان زیباتر ‌می‌سازد.
جنس سنگها مرمر سفید هستند که بطور مرتب توسط ماموران ویژه سایت مرمت و شستشو ‌می‌شوند. در زمان بازدیدم از آکروپلیس حتی داربست هایی نیز دور بنا قرار داده شده بودند تا عملیات نگهداری بنا را انجام دهند و ظاهرا می خواهند آنرا به شکل اولیه اش بازسازی کنند.  آمفی تئاتر تاریخی یونانی‌های قدیم نیز در مجاورت آکروپولیس قرار دارد این آمفی تئاتر درست در قسمت پایینی پارتنون قرار دارد.و در مسیری که پله ها را برای رسیدن به پارتنون طی میکنید آنرا می بینید.  

 

معبد «پارتنون»، این ساختمان سفید باشکوه، قرن‌هاست بر فراز تپه‌ای در «آکروپلیس»، در نزدیکی شهر آتنِ یونان ایستاده، در برابر آسمان آبی می‌درخشد و زیبایی‌اش را به رخ می‌کشد.یونانی‌ها این ساختمان را حدود قرن پنجم پیش از میلاد، برای الهه‌ای به نام «آتِنا» ساخته بودند، الهه‌ای که آنها فکر می‌‌کردند نگه‌دارنده مردم شهر آتن است. پارتنون در حقیقت در آن زمان جانشین ساختمانی قدیمی‌تر شده بود که حالا ما به آن «پارتنون قدیمی‌تر» می‌گوییم. پارتنون قدیمی‌تر، زمان جنگ ایران و یونان از بین رفته است.پارتنون، مهم‌ترین اثر معماری دوره هنر کلاسیک یونان است که تا امروز باقی مانده و مجسمه‌های سردر آن هم یکی از نقطه‌های اوج هنر یونانی به حساب می‌‌‌آیند. ساختمان پارتنون نشانه‌ دموکراسی آتنی هم هست.

آكروپليس:

آکروپولیس (Acropolis؛ به یونانی قدیم: بلندشهر یا دژشهر). در شمال شرقی پارتنون در آتن٬ پایتخت یونان و در مرتفع‌ترین نقطه دشت و ۱۵۰ متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد. مجموعه تاریخی آکروپولیس برای مردم یونان یک نماد ملی است بر همین اساس هر شهر یونان باستان دارای آکروپولیس معادل دژ یا قلعه مستحکم بوده‌است. این مجموعه با دقت و ظرافت بسیار دقیق هندسی و ریاضی ساخته شده‌است.

اکروپلیس در یونان اکروپلیس( یا شهرمرتفع) یک ماموت است , تخته سنگ شیب داری که در آتن (پایتخت یونان ) چشم اندازی را بوجود آورده است. این بنا توسط امارت آکروپلیس پوشانده می شود و در 5 قرن قبل از میلا د توسط یک سیاستمدار آتنی ساخته شده است. امروزه همه دنیا این معماری جالب را می ستایند اما این در حالی است که در همان زمان برخی از معماران هم عصر آنرا کار کم ارزشی به حساب می آورده اند. نقطه مرکزی امارت آکروپلیس بنای بسیار جالب پارتنون می باشد. پارتنون که به معنای محل اقامت باکره ها می باشد برای احترام به آتنا خدای محافظ شهر ساخته شد. از دگر زیباییهای آکروپلیس می توان به مجسمه های مونثی اشاره کرد که به عنوان ستون بکار می روند و همچنین موزه جالبی که در آن مجسمه های باشکوهی به چشم می خورند. آکروپلیس در طول حیات خود شاهد ناملایمات زمان بوده است چنانکه در 1687 هنگامیکه در حدود 2000 سال از ساخت آن می گذشت یک گلوله توپ بی هدف به داخل پارتنون اثابت کرده و باعث می شود که مقداری از سقف آن فرو ریخته و آسیبهای جدی به ستونهای آن وارد آید. در 1880هم بدون موافقت یونان سنگ مرمرهای بسیار پرارزش آکروپلیس به موزه لندن انتقال داده شدند و چندی بعد به واسطه آلودگی هوا دچار فرسایش و خرابی شدند.

 آمفي تئاتر آكروپليس:

 آمفی تئاتر تاریخی یونانی‌های قدیم نیز در مجاورت آکروپولیس قرار دارد این آمفی تئاتر درست در قسمت پایینی پارتنون قرار دارد. پارتنون (معبد مقدس آتنا پارتنوس‌) از بناهايي که در آکروپوليس ساخته شد، نخستين و بزرگترين بنا بود. معماران آن ايکتينوس و کاليکراتس بودند و پيکره‌هاي تزييني آن به سرپرستي فيدياس دوست پريکلس و يکي از بزرگترين پيکرتراشان جهان ساخته و نصب شدند. پارتنون از لحاظ نقشه ساختماني يک معبد دور ستوني است و عرض آن اندکي از يک دوم طولش بيشتر است. مقصوره پارتنون به دو بخش تقسيم شده است در بخش بزرگتر تنديس آتنا پارتنوس از عاج و طلا، به بلندي تقريباً دوازده متر و کار فيدياس پيکرتراش قرار گرفته و بخش کوچکتر به عنوان گنج‌خانه اتحاديه دلوس طراحي شده (بخش عمده پولي که اعضاي اژه‌اي اين اتحاديه به گنج‌خانه سرازير مي‌کردند صرف اجراي پروژه‌هاي ساختماني جاه‌طلبانه پريکلس مي‌شد.)
  درون دو اتاق، بطرق متفاوت آراسته شده است. خود مقصوره دو رديف ستون کوچک براي نگه داشتن سقف دارد، هدف از ساختن اين دو رديف، با آنکه مدتها مورد بحث قرار داشته، به گفته بعضي‌ها ايجاد بالاخانه يا رواقي بوده است تا بازديدکنندگان از آنجا بتوانند تنديس آتنا را كه پي‌هايش هنوز بر هم جا مانده است ببينند. پارتنون عصاره‌اي از معبد کلاسيک دوريک است و اوج پالايش اين شيوه به شمار مي رود. بناي امروزي پارتنون، يک رستوران است. پارتنون در جريان تاريخ طولانيش دستخوش تحولات بسيار شده است. زماني يک معبد يوناني بود، زماني يک کليساي مسيحي و زماني ديگر يک مسجد عثماني شد. مقصوره‌ي پارتنون در سال 1687 انبار مهمات تُرکهاي عثماني در جنگ با ونيزيها شده بود. يکي از گلوله‌هاي ونيزيها به هدف خورد و درنتيجه، مرکز ساختمان را منفجر کرد. در طي يکصد سال گذشته، ستون بنديهاي پارتنون رابه حالت نخست بازگردانده‌اند ولي مرکز آن همچنان به صورت يک ويرانه برجا مانده است.
   قابل توجه آنكه هر چهار سال یک بار آتنی‌ها یک جشنواره به نام "پاناتنی‌آ" برگزار می‌کنند که با بازی‌های المپیک معروف رقابت می‌کند. در طول جشنواره، مردم دسته جمعی از میان آتن به بالاي آکروپلیس می‌روند و وارد پارتنون می‌شوند.

 

‌با وجود باد، باران، تابش آفتاب و اتفاق‌هایی که در طول زمان باعث فرسایش این ساختمان شده‌اند، هنوز بخش‌هایی از آن باقی مانده و این باقی مانده‌ها، آن‌قدر جذاب و زیبا هستند که هر سال عده زیادی را برای تماشای این ساختمان به یونان و شهر آتن می‌کشانند. همه این بازدیدکننده‌ها، می‌دانند چیزی که به دیدنش می‌روند، با اصل آن خیلی فرق می‌کند، با ساختمانی که بیشتر از 2500 سال پیش در این مکان ساخته شده است، اما متخصصان به تازگی چیزهایی را درباره تفاوت این ساختمان با اصل آن کشف کرده‌اند که هیچ کس حتی فکرش را هم نمی‌کرد: این ساختمان سفید درخشان، در اصل سفید نبوده است!این متخصص‌ها می‌دانستند که یونانی‌ها، مجسمه‌ها و ساختمان‌هایی را که از سنگ مرمر می‌تراشیدند، رنگ می‌کردند، اما در ساختمان پارتنون هیچ اثری از رنگ ندیده بودند، تا اینکه «جیووانی ورّی»، یک پژوهشگر ایتالیایی، به شیوه‌ای خاص از قسمت‌های مختلف ساختمان عکاسی و ذره‌های میکروسکوپی رنگ آبی را در آنها کشف کرد. در این شیوه، نوری خاص بر مولکول‌های رنگ آبی تابانده و باعث می‌شود  این مولکول‌ها نور مادون قرمز از خودشان ساطع کنند؛ آن‌وقت اگر با دستگاهی خاص به قسمت‌هایی که حاوی این مولکول‌ها هستند، نگاه کنیم، آنها را درخشان می‌بینیم.هر چند تا به حال تنها چند نقطه کوچک آبی روی بخش‌هایی از ساختمان پارتنون دیده شده، اما متخصصان حدس می‌زنند که در رنگ‌آمیزی این ساختمان از رنگ قرمز هم استفاده شده بوده، به‌خصوص در زمینه مجسمه‌های سَردَر این ساختمان.در ضمن، آنها فکر می‌کنند در خود مجسمه‌ها هم سایه‌هایی از رنگ طلایی به‌کار رفته بوده. این متخصصان می‌گویند فاصله این مجسمه‌ها از زمین بیشتر از دوازده متر است و یونانی‌ها آنها را از این فاصله می‌دیده‌اند؛ رنگ قرمز ملایم در زمینه آنها و همین‌طور طلایی در خود مجسمه‌ها، کمک می‌کرده این آثار بهتر دیده شوند